Onderweg in Montana

Op weg naar Yellowstone Park reden we twee dagen door de staat Montana. We hebben (alweer) onze ogen uitgekeken. Montana wordt wel “The Treasure State” genoemd, vanwege het vele goud en zilver dat hier is gevonden.

Dat goud en zilver is ook terug te vinden in het motto van de staat: “Oro y Plata”, in het Spaans, want dat vond men indertijd wel lekker klinken. De naam van de staat zelf heeft ook een Spaanse achtergrond, namelijk Montaña.

In Montana werden we regelmatig geconfronteerd met werk aan de weg. Als er wegwerkzaamheden worden aangekondigd, dan weten wij inmiddels hoe dat gaat: er komt een (tijdelijk) verkeerslicht en dat staat op rood. Daarbij staat een man of vrouw met een Stop/Slow-bord. Hij of zij vertelt hoe lang het ongeveer gaat duren voor we mogen rijden. Dat kan soms best een poos zijn. Het wachten is namelijk op de ‘pilot car’, die voorop gaat en waar alle auto’s dan achter aan moeten rijden. Wij vinden het wel grappig, maar wij hebben geen haast. Anders kan het best vervelend zijn, want soms rij je kilometers achter zo’n auto aan. Wij vroegen ons wel eens af, waarom zo’n pilot car nodig was, aangezien het werk zo goed als af was en er ogenschijnlijk alleen nog  maar markering ontbrak.

 

Dinsdag (27/6) reden we naar Helena, de hoofdstad van Montana en ooit ontstaan omdat hier goud was gevonden. In 1886, het hoogtepunt van de goldrush, leefden er in de stad ongeveer 50 miljonairs, meer miljonairs per hoofd van de bevolking dan in enige andere plaats ter wereld. In die stad zijn twee bijzonderheden: een gothische kathedraal en Reeder’s Alley, een klein straatje met mijnwerkershuisjes uit begin 19e eeuw, dat er nog net zo uit ziet als 200 jaar geleden.

 

In een deel van Montana is veel mijnbouw geweest. Woensdag (28/6) bezochten we Elkhorn. Eind 19e eeuw was dit een bloeiend stadje rond een zilvermijn, met zo’n 2500 inwoners. Dat waren niet alleen mijnwerkers, maar ook hun vrouwen en kinderen. Toen na een jaar of 30 de zilverprijs kelderde, ging het met de mijn snel bergafwaarts. De mensen verlieten het stadje, dat als ‘ghost town’ achterbleef. Er staan nu nog een paar gebouwen overeind, de meeste huizen zijn (bijna) ingestort. Een enkel huisje wordt tegenwoordig weer bewoond: het dorpje heeft volgens de laatste telling nog 10 inwoners. We bezochten ook het vlakbij gelegen kerkhof, dat vooral indruk maakte door de vele kindergraven: tijdens een difterie-epidemie zijn er heel veel kinderen overleden. Ze zijn niet vergeten, want bij veel graven stonden (plastic) bloemetjes.

 

Toen we van Elkhorn wegreden, zagen we in de verte in de bergen hele donkere luchten, bliksem en regen. Wij hoopten nog dat we dit onweersfront nét zouden missen, maar helaas….. Eerst dikke regendruppels, toen enorme hagel en daarna keiharde regen. De temperatuur zakte in no-time van 20 naar 6 graden. Stapvoets rijden (want stoppen was geen optie). We zagen dat een eindje verder de lucht weer blauw was, maar achter ons was de lucht inktzwart. Later kregen we nog een paar keer een (korte) plensbui te verduren. Dan is zo’n auto toch een stuk prettiger dan de fiets.

 

Verder mooi onderweg:

 

En leuk:

 

Inmiddels hebben we een paar dagen in Yellowstone National Park doorgebracht. Bericht daarover volgt als we goede Wifi hebben.

3 gedachtes over “Onderweg in Montana

  1. Hallo Marion en Petra,
    Inderdaad mazzel dat jullie in de auto zaten tijdens de onweersbui, op de fiets zou dat niet zo lekker zijn geweest. Lijkt we ook zeer indrukwekkend als je op een begraafplaats zoveel kindergraven ziet liggen, daar horen oude personen te liggen. Zo’n “ghost town” lijkt me ook vreemd om te bezoeken, je ziet er volgens mij altijd dingen liggen van de oude bewoners.
    Veel plezier tot de volgende goede Wifi.
    Groeten,
    AD

    Like

  2. Altijd fijn om jullie verslagen te lezen, het is allesbehalve alledaagse stuff wat jullie zoal meemaken en zien. En jullie hebben je duidelijk ook goed verdiept is de lokale geschiedenis van de plaatsen waar jullie komen.
    Inmiddels zit ik sinds vrijdag 30/6 in Noorwegen. Gisteren met de hele familie de 20e verjaardag van Mia gevierd, die net sinds een paar dagen samen met drie vriendinnen een appartement in hartje Oslo heeft weten te bemachtigen. Vandaag, 2/7, naar het vakantiehuis van tante Inger vertrokken,waar ik dit nu schrijf. Het is hier zonnig, maar wel winderig. Dat zou de komende dagen minder moeten worden. Ik blijf hier tot zondag, slaap dan nog een nacht bij tante Inger en kom dan weer naar huis.
    Jullie moeten in ieder geval de hartelijke groeten hebben van tante Inger, Jacob en Kathinka. Tante Inger leest ook met plezier jullie verslagen en vanmiddag heb ik Jacob wat foto’s laten van jullie tocht door de Rockies.

    Liefs en tot de volgende keer,
    Gert Jaap

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s